Kesişen Hayatlar Durağı

Neredeyse her gün okula gitmek için beklediğim durak benim için çok keyifli bir yer. Otobüsün gelmesini beklerken bir yandan da insanları gözlemliyorum.

Karşıdan bir kadın geliyor, sonra liseden çıkıp ellerindeki tostla yürüyen birkaç öğrenci, bastonuyla yavaşça yürüyen ihtiyar bir adam... Hepimiz o durağın çatısı altında toplanıp aynı istikamete bakıyoruz. Sonra...


Sonra, otobüs geliyor. Ve ben de "arkaya doğru ilerliyorum." Şimdi, aynı otobüsteyiz. Birbirimizi süzüyoruz gizlice. Olur da göz göze gelirsek kafamızı pencereye dönüp ufka bakacağız. Ayaktayım. Aşağıda sırayla dizilmiş oturan insanlara bakıyorum. Sen, ihtiyar adam! Nereden geldin buraya? Ellerin parçalanmış, sonra yüzündeki çizgiler... Ne bezdirdi seni bu kadar? Korkutma beni! Ya da sen, sivilceli genç! Yanında, kıyafetlerinizden anladığım kadarıyla aynı okulda okuduğun, belki de aynı sınıfta yan yana oturduğun kızla her fırsatta bakışıyorsunuz. Görüyorum gözlerinizin içindeki aşkı. Daha çok saf ve temizsiniz be! Hep böyle kalın olur mu? Gözlerindeki yorgunluk ve kucağındaki çocuk ile oturan kadın! Pişmanlıklarını mı düşünüyorsun pencereden dışarı bakarken?

En arkaya ilerliyorum. Şimdi bütün otobüs ve bu insanlara bakıyorum hayranlıkla. Dünyanın en senkronize dans grubu karşımda! Bütün hareketleri aynı anda yapıyorlar, kafalarını aynı anda sallıyorlar, vücutları sanki görünmez bir iple birbirine bağlanmış gibi. Ayrıca siz, hepiniz, bu gün bu saatte, nasıl oldu da buluştuk bu otobüste? Hepimiz hayatımızın birkaç dakikasını birlikte geçirdik. Sarsıla sarsıla yol aldık, birbirimizi süzdük tepeden tırnağa, kıyafetlerimize baktık, birbirimiz hakkında karar verdik, sonra otobüs doldukça suratlarımızı ekşittik. Hepimizin  farklı hayatları bir şekilde birleşti burada. Birkaç dakikalığına da olsa birlikte yol aldık.


Kafamı kaldırıyorum, evet yaklaşmışım. Birazdan ineceğim otobüsten ve sizi bir daha hiç göremeyeceğim. İhtiyar adamı, liseli gençleri ve yorgun anneyi arkamda bırakacağım öylece. Hayat bir şekilde bizi bu otobüste birleştirdi ve şimdi de ayrılma vakti geldi.


Otobüsten indim.


22 yorum :

  1. Ne güzel bir farkındalıktır bu :)
    Bunun önemini bilmek de ayrı güzel...
    Çok sevfim yazını :)
    Sevgilerimle

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler Şeyma'cım. Küçük şeylerin farkında olmak önemli :)

      Sil
  2. Bende zaman zaman insanları sizin yaptığınız gibi izlerim ve onların hayatlarını merak ederim kendimce yorumlar yaparım.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben de aynı durumdayım. Gözlem yapmak iyidir :) Sevgiler...

      Sil
  3. blog deposunda okumuştum yazını eline sağlık :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet hatırlıyorum yorumunu, "yüzünü gülümseten bir yazı" olmuştu. Teşekkürler Hazel Ablacım :)

      Sil
  4. Güzel bir yazı olmuş... ben de senin gibiyim, her zaman çevremdeki insanları gözlemlerim. Sevgiler..

    YanıtlaSil
  5. güzel bir yazı olmuş. ekine sağlık. :)
    insanları gözlemek güzel oluyor ya. normalde aynı ortamda kesiştiremeyeceğin hayatları karşında buluyorsun. değerlendirmek gerek bazen. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet o bakımdan otobüsler benim için çok ilginç bir yer. Bir şekilde herkesi birleştiriyor. Teşekkürler.

      Sil
  6. çok güzel yazmışsın içten ve sıcak =)
    aynı saatte bindiğim otobüste hemen hemen aynı insanları görüyorum. Sonra merak etmeye başlıyorum şimdi nereye gidiyor, hangi durakta inecek, ne işi var acaba, acaba nasıl bi insandır falan diye. Yazıyı görünce aklıma geldi =)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aslında herkesin kafasından geçiyordur bu düşünceler ama otobüsten inince "onları öylece arkamızda bırakıp" unutuyoruz. Teşekkür ederim.

      Sil
  7. Bundan sonra ne zaman otobüse binsem bu yazı aklıma gelecek :)
    Sevgiler...
    Not: Ben genelde dışarıyı seyrediyormuş gibi yapıp aslında pişmanlıklarımı düşünürüm çocuklu kadın gibi :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler. Aslında siz zaten yazıyı yazıyormuşsunuz :/

      Sil
  8. Mimledim ki seni :)
    Tabiki yapmak istersen :)
    Sevgilerimle

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu mimi de yazabileceğimi sanmıyorum, ne zor mimler yapıyorsun :D

      Sil
    2. Konu mim olunca gerisi teferruattır :D
      Yapma canım ne olacak sanki :)

      Sil
    3. Zor mimler yapıyorsun Şeyma :D Ben yapsam şimdi saçma sapan bir şey olacak o yüzden yani kusura bakma.

      Sil
    4. Ay öyle deme ama ben kendimi kötü hissederim.
      Kusuru mu olur hiç bunun :)

      Sil
  9. "Yazmak bestelemek gibidir. Her kelimenin bir ritmi vardır. Onları ardı sıra dizip, güzel bir melodi ortaya çıkarttıkça, yazdıklarına bakıp "Bunu ben yazmadım, kalem yazdı." dersin." der Ali Poyrazoğlu..Bu söz geldi aklıma bir de üniversitede bindiğim 33. Çok güzel yazı, sevdim. :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Vaaayyy güzelmiş :) Teşekkür ederim.

      Sil